Zdrowie,

Często podczas badań profilaktycznych dzieci i młodzieży lekarz stwierdza tak zwaną postawę asteniczną. Charakteryzuje się ona słabo rozwiniętymi mięśniami i ogólnie wątłą budową ciała. Dziecko nie wygląda „zdrowo”, często zmniejszają się także naturalne krzywizny kręgosłupa, wskutek czego może dochodzić do skoliozy. Osoba taka wygląda na słabą i mało wysportowaną. Spowodowane to jest niezdrowym trybem życia, w którym za mało jest aktywności fizycznej, dlatego podstawą w przeciwdziałaniu postawie astenicznej jest pokierowanie takiej osoby na ćwiczenia ogólnousprawniające, gdyż konieczne jest wzmocnienie wszystkich grup mięśniowych. Nie należy jednak wykonywać ćwiczeń, które powodują spłaszczanie krzywizn (na przykład zwisy). Inną wadą postawy są zaokrąglone plecy, której sprzyja siedzący tryb życia i garbienie się na przykład przy komputerze; przy takiej wadzie należy ćwiczyć mięśnie prostująca (przeciwwskazane są skoki i biegi). Najlepiej udać się z dzieckiem do specjalisty (ortopedy), który po dokładnym zbadaniu ustali dalszy tryb postępowania, aby wada się nie pogłębiała a zalecona fizjoterapia pozwoli na naprawienie już wyrządzonych szkód.

Mówi się, że najważniejsze jest kilka minut, które mogą uratować człowiekowi życie. Przyjazd karetki pogotowia zwykle trwa znacznie dłużej, co zmniejsza znacznie szanse na przeżycie. Jak pomóc człowiekowi, który zdaje się być nieprzytomny, a może nawet nie oddycha?
Po pierwsze trzeba sprawdzić, w jakim stanie jest poszkodowana osoba. Gdy nie ma żadnej reakcji na to, co się do niej mówi i nie otwiera oczu, gdy jest poklepywana po ramieniu, należy wziąć płatek ucha między dwa palce i kilka razy dosyć mocno ucisnąć; jeśli nie ma żadnej reakcji oznacza to, że osoba jest nieprzytomna. Najważniejsza sprawa to zachować spokój i nie panikować. Chorego należy ułożyć na twardym podłożu i jeśli nie oddycha zacząć sztuczne oddychanie. Polega ono na miarowym uciskaniu na środku klatki piersiowej (trzydzieści mocnych uciśnięć). Nie należy się bać złamania żeber; to naprawdę jest ważniejsze, aby przywrócić akcję serca, bo zbyt długo niedotleniony mózg grozi śmiercią albo trwałym uszkodzeniem.
Po serii ucisków należy dwukrotnie wdmuchać powietrze do ust nieprzytomnego odchylając przedtem jego głowę do tyłu, aby udrożnić drogi oddechowe. Gdy osoba poszkodowana oddycha należy położyć ją w tak zwanej pozycji bezpiecznej, czyli na boku, z ręką podłożoną pod głowę, tak, aby głowa była odchylona do tyłu, co ułatwia oddychanie.

Zdarza się, że młoda, kilkunastoletnia dziewczyna nie może normalnie funkcjonować z powodu częstych bólów głowy. Nie pomagają okłady na czoło ani środki przeciwbólowe kupione bez recepty. Bóle głowy to jedne z najczęściej spotykanych dolegliwości u młodzieży. Takie bóle mogą mieć wiele różnych przyczyn na przykład jakąś infekcję, ale jeśli są to bóle przewlekłe, nawracające mają charakter migrenowy (zwłaszcza, jeśli w rodzinie jest skłonność do migren). W takim przypadku ból głowy może być wywołany przez stres, brak snu, nieodpowiednia dieta czy nawet miesiączka. Napad bólu migrenowego poprzedzony jest tak zwaną aurą, czyli zaburzeniami koncentracji, nudnościami, nadwrażliwością na światło lub hałas. Należy zrobić odpowiednie badania, aby wykluczyć jakieś inne przyczyny poza migreną. Niestety migreny raczej nie przechodzą z wiekiem i po prostu trzeba nauczyć się z nimi żyć. Unikać sytuacji i czynników wywołujących te dolegliwości i znaleźć odpowiedni lek przeciwbólowy.

Wśród młodych ludzi panuje powszechne przekonanie, że zażywanie marihuany jest zupełnie nieszkodliwe. Niestety nie jest to prawda. Przy tak zwanych „twardych” narkotykach, marihuana przedstawia się jako nieszkodliwa i rzeczywiście w tym porównaniu wypada dobrze, bo jej toksyczność jest niska, ale długotrwałe jej stosowanie sprawia, że rozwijają się objawy zespołu motywacyjnego, które przejawiają się w tym, że u takiego człowieka występuje apatia, spanie przez większość dnia, ogólna niechęć do jakiegokolwiek działania i kontaktów z innymi ludźmi a następnie także zaburzenia pamięci, koncentracji, uwagi, upośledzenie zdolności do rozwiązywania problemów życiowych i jakiegokolwiek planowania swojej przyszłości, zaburzenia percepcji czasu a nawet lęki. Poza tymi wszystkimi czynnikami jednym z głównych argumentów przeciw zażywaniu marihuany jest także ten, że z czasem samo zapalenie „trawki” już nie wystarcza, bo zwolennik marihuany pragnie jakichś mocniejszych doznań i zaczyna sięgać po coraz mocniejsze narkotyki a to już jeden duży krok w stronę autodestrukcji.

Mianem antygenów określa się substancje, które wprowadzone do organizmu wywołują powstanie odpowiedzi immunologicznej i są zdolne do swoistej reakcji z produktami tej odpowiedzi. Są to zwykle związki wielkocząsteczkowe, przy czym wielkość cząsteczki jest często, choć nie wyłącznie, proporcjonalna do zdolności wywoływania odpowiedzi immunologicznej. Istnieją również substancje, tzw. hapteny, które nie są immunogenne, ale reagują ze swoistym przeciwciałem. Należą tu związki chemiczne o małej cząsteczce, jak leki, kosmetyki, składniki farb, które w połączeniu z białkiem gospodarza stają się immunogenne. Dzięki dokładnej znajomości struktury chemicznej haptenu można badać doświadczalnie zakres i swoistość odpowiedzi immunologicznej. Badania te wykazały np., że odpowiedź immunologiczna nie jest skierowana przeciw całej makrocząsteczce antygenu, ale przeciw pewnym grupom chemicznym na jej powierzchni. Grupy te otrzymały nazwę determinant antygenowych, czyli epitopów. Dzięki badaniom haptenów jest obecnie znana wielkość wielu epitopów. W przypadku białek nie przekracza ona 6—7 reszt aminokwasów i wynosi zwykle 2—4 nm. Rozmieszczenie epitopów na makrocząsteczce białka może dotyczyć jednego łańcucha polipeptydowego, lub też kilku różnych łańcuchów, przy czym mogą one znajdować się na powierzchni cząsteczki lub też być ukryte na poziomie struktury I- lub II-rzędowej. Liczba epitopów na powierzchni cząsteczki określa wartościowość antygenu. Rozumie się przez nią liczbę cząsteczek przeciwciał, które może przyłączyć dana cząsteczka antygenu. Wartościowość wzrasta z reguły z wielkością cząsteczki antygenu. Epitopy danego antygenu mogą także różnić się jakościowo i wtedy powstające przeciwciała mają różną swoistość, przy jednoczesnej zdolności do reakcji z całą cząsteczką antygenu.